Radost goes Texel!
25 november - 27 november 2005
door Olwin Schrauwen

Elke studievereniging kent haar tradities. Radost kent het USSR-weekend. Men neme een boerderij op een onherbergzame lokatie, 13 Radostniki, en een Unieke Samenkomst is al snel geboren. Zo ook op vrijdag 25 november 2005. Terwijl de rest van het land bedolven werd onder de sneeuw en andere vormen van weer-terreur, bood er één eiland dapper weerstand. Texel. In meerdere golven vertrokken de Radost-leden op weg naar het hoge Noorden. Etappe 1: Amsterdam – Den Helder. Afgezien van het halen van de trein zelf, bleek dit voor de meesten onder ons geen probleem. Etappe 2: station – boot. Het harmonica-gedeelte van de harmonica-bus – voor de extra uitdaging. Etappe 3: Den Helder – Texel: Tja, hoe krijg je die deuren op de boot nou open? Voor de rest – moeiteloos. Etappe 4: haven – boerderij. Openbaar vervoer is voor watjes. Wij namen dus een taxi. Of bleven wachten op chauffeur F.

Langzaam maar zeker begon de Breemhoeve, bij het lieflijke dorpje Den Hoorn, vol te stromen. Nadat de koffievoorraden gearriveerd waren en de plaatselijke patatboer getest was, kon het weekend dan echt beginnen. Met behulp van de beproefde sleutelbos-methode werd eenieders doopceel gelicht. Meteen hierop volgde een stevige ondervraging in de vorm van de Radost-kennisquiz. Welk Radost-lid heeft een fascinatie voor Dracula? In welk jaar werden Buda en Pest één stad? Slechts voor de drie uitmuntendsten onder onze helden was een verdere verbreding van hun Kennis weggelegd – in de vorm van drie door het Centraal Comité geselecteerde literaire werken. De rest van de avond stond in het teken van Duits Weizenbier en Radostiaans pingpong. (Het Japanse karaoke wordt hier even vakkundig buiten beschouwing gelaten).

Dag 2. Zaterdagochtend. Of middag. Het ontwaken ging niet iedereen goed af, het tosti’s bakken daarentegen wel. Het werd tijd voor een verkenning van de omgeving. Mens sana in corpore sano. Een stevige wandeling doet wonderen. Door weer en verbazingwekkend weinig wind werd de kortste weg naar de duinen ingeslagen. Tegen alle verwachtingen in liet men daar de rode route links liggen en volgde men de blauwe paaltjes naar het strand. De Noordzee – het ultieme doel van deze reis. Helaas werd de idylle al snel doorbroken door de gedachte aan warme chocolade-melk met slagroom in een knusse boerderij. Met gezwinde spoed werd de terugtocht dan ook aangevangen, waarna de versterkingen (zowel M, M & V als de gepimpte cacao) al op ons wachtten.
__________________________
Intermezzo.
Vraag: hoe creëer je nou een zo authentiek mogelijk Oost-Europees sfeertje tijdens zo’n weekend?
Antwoord: door chili-con-carne (overigens uitstekend klaargemaakt door de Meest Geliefde Zoon van de Vereniging) op het menu te zetten, zonder aan het toilet-papier gedacht te hebben.
__________________________

Zaterdagavond. Als we het toch over tradities hebben; bij uitstek de avond voor oud-Hollandsche spelletjes en/of het languit voor de TV hangen met een bak chips erbij. En een USSR zou niet uniek zijn als beide zaken niet gecombineerd zouden worden. Allereerst vlogen de intriges en dramatiek in het rond bij het inmiddels beruchte maffia-spel (hierna tevens te spelen in een occulte variant). De eerste ideeën voor een TV-format staan inmiddels op papier. Vervolgens werd er een eigen invulling aan het begrip Idols gegeven. Uiteraard zonder een duidelijke winnaar uit te roepen, want dat is immers zo bourgeois. Een korte horror-scène (tja, die obsessie voor Dracula…) vormde de inleiding tot een uitgebreid nachtprogramma – voor hen die niet wilden of konden slapen.

En God schiep de zevende dag…om op te ruimen.Dit lukte zelfs zonder goddelijke interventie wonderbaarlijk goed. Stoffer, blik en bezem werden uit de kast gehaald en in één moeite door kwam ook de volgende traditie uit een lade (waar de oude heer Nicolaas toevalligerwijs ook nog wat snoepgoed in had gestopt) tevoorschijn: schrijf een persoonlijke noot aan je mede-lotgenoten. Direct na het neerleggen van de laatste pen vond er een soort bestorming van de beschikbare transportmiddelen plaats – men wilde zo snel mogelijk van het eiland af. Een groepje achterblijvers besloot om toch van wat schaarse zonnestralen te genieten – en toog nog éénmaal naar het strand.

Vanzelfsprekend zou ik dit verslag enigszins in de stijl van het reeds genoemde aloude Radost-afscheidsritueel af willen sluiten: Kameraden M, L, S, D, I, R, M, V, S, S, F en E – het was me een eer en waar genoegen om dit samenzijn met u te mogen delen.